Uit het leven geschreven

Het was warm. Heel warm. Mijn kleren plakten aan me door het zweet en het stof deed me naar adem happen als een vis op het droge. Ik was op weg naar het station en had nog een goeie 200 meter te gaan. De meeste mensen gingen in dezelfde richting maar plots kwam een oudere man uit de andere richting. Ik hield recht om hem te laten passeren maar de man koos ook die kant van het voetpad uit. Dus ging in naar links. Een botsing op het trottoir is nogal dom. De man volgde echter. Ik werd een beetje ongerust en zocht weer de rechterkant van het voetpad op. De man deed opnieuw hetzelfde. Toen stonden vlak bij elkaar. ‘J’ai soif,’ verklaarde de man. Nochtans verraadde een duidelijke drank geur dat hij aan drinken geen gebrek had. Ik greep naar mijn rugzak en haalde een fles mineraalwater van een liter uit en duwde die in de handen van de man. ‘Vous avez soif? Voila Monsieur. A votre santé!’ Zonder op een antwoord te wachten stapte ik verder. Van uit mijn ooghoeken kon ik zien hoe zijn kompaan dubbel lag van het lachen … samen met twee agenten die op patrouille waren.

Ik stond op de middenberm te wachten. De verkeerslichten in dit landje zijn zelden zo ingesteld dat je als voetganger veel tijd krijgt om over te steken. In het land van koning auto is de wandelaar een schooier. Terwijl ik stond te wachten zag ik een ouder koppel discuteren. Ze waren duidelijk de weg kwijt. Ik kon hen duidelijk horen. Ze spraken Engels met een duidelijk Brits accent. Plots wende de man zich tot mij. ‘Excuse me, sir. Do you know the way to the station, please?’ Ik was nogal verbouwereerd door de vraag. De man dacht dat ik het niet goed begrepen had. ‘The railway station, please?’ Ik wees achter me. ‘Sir, the station is overe there, on the other side of the street. It’s that building right in front of us.’ De man lachte me wat beschaamd toe. ‘Oh. Thank you. Thank you very much.’ Ik weet niet waar ze naar toe wilden maar ze zullen waarschijnlijk een paar keer de weg gevraagd hebben.

Ik haastte me naar het werk. Al spetterde het enkel, het kon elk moment weer gaan gieten. Dus ging ik via de Louisalaan naar het binnenplein van het Conradhotel. Dat was een stukje overdekt en dus droog. Een dame die aan het telefoneren was, kwam uit de tegenovergestelde richting. Ik keek om want ze had iets bekend over zich. Ze zag me kijken en trok een lelijk gezicht terwijl ze in het Russisch verder praatte in haar gsm. De meeste ‘beroemdheden’ trekken een lelijk gezicht als ik hen bekijk. A. Kournikova was daar duidelijk geen uitzondering op. Nog een geluk dat ik niet met de ogen toe op straat loop. Ik kon haar nog omver gelopen hebben.