Flater n’est pas un Brusselair
Deze morgen met de fiets naar het station. Gebeurt nog steeds (te) weinig maar het verranderlijke weer helpt ook niet echt. Wanneer ik echter met de fiets ben neem ik zelden dezelfde weg (heb ik hier waarschijnlijk al eens vermeld). De luxe van het fietsen. Je kan komen waar je anders veel moeilijker komt. Deze morgen stond op de brug van het Minnewater een fotograaf bezig te wezen. De madam van de fotograaf stond een eindje verder, vermoedelijk de apparatuur van de fotograaf te bewaken. Want de man had wat mee. Behalve de spiegelreflex waarmee hij op dat moment bezig was, zaten er nog twee spiegelreflexen in zijn tas samen met meerdere objectieven en ander materiaal. Ik heb er vluchtig een blik op kunnen werpen. Ik was niet vroeg genoeg om een praatje met die man te slaan. Geen idee welk merk van camera die man gebruikte, daarvoor heb ik niet lang genoeg kunnen kijken al leek het me dat hij meer dan één merk gebruikte. Eigenlijk niet dom: als je het toch kan permiteren dan beter camera’s van verschillende merken. Zo kan je voor iedere gelegenheid de sterke punten van een bepaald merk benutten. Of ben ik (weer) naïef?
Deze morgen nog eens van het Centraal station te voet naar het werk gegaan. Ik had er niet echt zin in. Het was dan ook niet zo vreemd dat ik net iets voor 9 uur op het werk aan kwam. Onderweg zag ik een eenzame fietser. Fietsers zijn in Brussel nu éénmaal een zeldzaam zicht. Het was echter iemand die niet gewoon was om te fietsen. De man ging meer te voet dan te fietsen. Nu is Brussel niet echt plat, het zijn nog steeds de Alpen niet. Zo moeilijk kan het niet zijn om te fietsen als het wat omhoog gaat? Er zijn maar enkele straten in en rond Brussel die echt stijl zijn. Het deed me er wel weer aan denken dat ik misschien toch maar eens mijn fiets zou mee nemen op de trein. Die nieuwere dubbeldektreinen zijn daar best wel voor voorzien. Het mag dan wel niet zo warm zijn als vandaag want de luchtkwaliteit in Brussel is niet echt gezond. Heb ik vandaag toch maar weer ondervonden. Al is Brussel gelukkig noch Mexico Stad of Peking niet. Gelukkig.
. De stukjes die ik schrijf bevatten vaak uitvergrotingen van gedachten of momentopnames en zijn dus niet noodzakelijkerwijs allesoverheersende kenmerken van mijn persoonlijkheid. Hou er bovendien rekening mee dat een weblog ook zogenaamde fictieve waarheden kan bevatten en verhalen die in meer of mindere mate geromantiseerd zijn. Bezie het zoals een boek die op waargebeurde feiten is gebaseerd: het geeft ook niet het volledige beeld. Meningen zijn echter vrij, en dat geldt ook voor jouw mening over mij, zolang je maar blijft beseffen dat je beeldvorming gebaseerd is op heel weinig informatie, die daarenboven vaak nogal dubieus van aard is.






Moose heeft een tijd getreind met zijn plooifiets erop. Maar hij vond het niet altijd even handig.
Dat kan ik best geloven. Het ziet er nooit handig uit, om eerlijk te zijn. Ik ben eigenlijk niet bepaald een fan van plooifietsen. Misschien vreemd maar waar.
Als je geld genoeg/teveel hebt …
Trein, fiets, Brussel, niet mijn ding(en).