Declaration on a quite Sunday afternoon.

Ik dacht: ik ga hier maar eens een titel uit mijn mouw schudden die nog een beetje deftig is. Helaas draag ik nu korte mouwen dus is het resultaat ernaar. Aan alle taalkundigen: houd u niet in. Wij mij maar zonder schroom al mijn taalkundige flaters aan die in mijn verwarde hoofd ontstaan.

Ik begin het nu toch wel heel beu te worden. Een mens zonder portefeuille is als een kip zonder kop. Zo ondervind ik dat toch. Vraag me niet hoe ik er ooit in slaagde om te leven zonder bankkaart, sis-kaart of rijbewijs. Ondertussen heb ik wel voor verscheidene documenten wel een vervangsingsattest maar dat is toch niet echt hetzelfde. Maar vooral betalen zonder kaart is een kleine ramp. Ik ben de laatste jaren (op zijn minst toch al een jaar of 5) gewoon om elke week de protonchip op te laden en dat een ganse week met dat bedrag van alles te betalen. Zelden of nooit had ik cash in zak, behalve dan een briefje van € 20 voor noodgevallen. Nu moet al enkele dagen alles contant betalen en dat vind ik verschrikkelijk. Te veel muntstukken en dan vooral te veel van die onnozel kleine centjes. Nee, geef mij maar proton en mijn bankkaart. Dan krijg je al dat metaal niet in de handen gestopt. Er zijn natuurlijk ook aan dat systeem wel nadelen. Maar ik zou Flater niet zijn mocht ik, in tegenstelling tot anderen, voordelen zien waar anderen meestal nadelen zien. Ik geef bijvoorbeeld minder geld uit als ik enkel met bankkaart/proton betaal. Vreemd maar waar. Bij veel mensen is dat omgekeerd. Ik gebruik echter heel zelden mijn kredietkaart.

Heb ik wat teveel verloren op de bus? Hoe dan ook: ik wil weer meer met de fiets rijden. Vooral omdat ik daar meer plezier in schep dan ganse dagen met de bus te moeten reizen. Te lang wachten hier en daar en je kan nooit eens een andere route volgen. Deze week zal het echter vooral met de bus zijn. De bewaakte fietsstalling kan ik voorlopig niet gebruiken en je fiets mee nemen op de trein vind ik nog steeds een onpraktisch geregeld door de NMBS. Ofwel met je per rit betalen, ofwel koop een dagkaart waarmee je dan het ganse land kan doorkruisen. Een heen- en terugkaart bestaat niet laat staan dat je bijvoorbeeld een soort abonnement kan kopen om de ganse week je fiets mee te nemen op de trein. Misschien vreest men bij de NMBS teveel fietsen op de trein? Behalve de nieuwe dubbeldektreinen, zijn er eigenlijk maar weinig treinen echt uitgerust om fietsen te vervoeren. Hoogstens enkele fietsen kunnen mee zonder de reizigers te storen. Misschien moet maar naar Brussel rijden per fiets?

‘Never let her slip away.’ Dat zong Andrew Gold. Awel: ik heb dat dus wel gedaan. Letting her slip away. Niet goed al vond ik toch wel dat ik voldoende redenen had. Geen idee of het eigenlijk ooit wat zou geworden zijn. Mijn pessimistische natuur zegt meteen nee en voegt er dan ook nog eens aan toe dat de dame in kwestie veel beter af is. Het is niet makkelijk leven met mezelf. Ik ben ‘my own worst enemy.’ Was dat ook geen liedje?

Btw: nog nooit gehoord van die groep maar het clipje is wel plezant.

Een mens kan wreed raar dromen maar deze week waren mijn dromen toch een tikkeltje meer dan bizar. Donderdag op de trein naar huis geslapen (hopelijk zonder gesnurk) en daarbij droomde ik … een stripverhaal. Een volledig verhaal van Yoko Tsuno. In kleur maar zonder klank (uiteraard). Toen ik wakker schrok bedacht ik me dat het eigenlijk wel een redelijk origineel verhaal was. Helaas ben ik het meeste van dat verhaal nu kwijt. En zeggen dat ik al een hele tijd geen stripverhalen van Yoko Tsuno gelezen heb. Een sein van mijn onderbewustzijn dat het nog eens tijd is om die te herlezen?

Behalve stripverhalen droomde ik ook muziek. Meer zelfs: ik speelde piano en schreef liedjes. Dat ging me verbazend goed af, vooral omdat ik eigenlijk geen noot muziek ken en al evenmin piano kan spelen. Dromen zijn bedrog hé.

Gisteren was eigenlijk best een leuke dag. Al heb ik me ’s morgens wel moeten haasten. Een mens durft al eens langer te slapen tijdens het weekend en dat is niet echt handig als je nog allerlei boodschappen moet doen. Op de markt een voormalige medestudent Frans tegen het lijf gelopen. Dat was wel een aangenaam weerzien. Jammer dat een mens dan zo weinig tijd heeft. Blijkt dat ik de enige ben die het derde jaar niet meer zal doen. Het was echter aangenaam toeven in Ter Doest – al was het bezoek aan de middeleeuwse schuur … eh … een beetje een teleurstelling. Een mens mag niet te veel verwachten van middeleeuwse schuren zelfs al behoorden die ooit tot een middeleeuws klooster. Het was echter heel lekker. Gelukkig dat een mens dat niet veel want ik zo veel eten zou ik toch niet veel willen doen. Het ritje door stad met een koest vond ik ook een prettige ervaring. Dat had ik, als rasechte Bruggeling, nog nooit gedaan. De koetsierster, een bevallige jonge dame, kon ons echter niet veel vertellen. Van jobstudenten mag je niet zo veel verwachten. Dat heeft de pret echter niet gedrukt. Integendeel: soms hoeft een mens niet alle details en uitleg die een toerist al eens door het strot geramd krijgt. Een mens vergeet daar toch veel van.

Al schrijvend luister ik naar muziek. Eigenlijk voor nogal wat mensen foute muziek. Welke? Wel deze:

Zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd had hé.