Hel en verdoemenis
Ik heb weer iets mee gemaakt vandaag.
Typisch ik natuurlijk maar wel vervelend. Deze morgen ging ik naar het werk, zoals gewoonlijk. De bus genomen en mijn abonnement uitgehaald (anders mag een mens niet mee). In het station was er weinig tijd om iets te doen dus maar onmiddellijk naar het perron. Tot daar helemaal niets speciaal. Wanneer de controleur echter langs komt, begint de miserie: ik vind mijn portefeuille niet meer. Mijn eerste gedacht was dat ik die thuis had laten liggen maar toen besefte ik dat dit niet kon. Ik had die immers nodig gehad op de bus. Mijn abonnement zit daar immers in en die is zowel voor bus, tram, metro als voor de trein. Grote merde. Identiteitskaart, sis-kaart, rijbewijs, bankkaarten, enzovoort. Allemaal foetsie. Ik heb dan maar eerst naar het werk gebeld met de vraag op ik spoed verlof kon nemen. Dat kon gelukkig. Soms is het handig om aan de staat te werken. Dan bankkaarten laten blokkeren en informeren naar andere formaliteiten. In Brussel geïnformeerd bij de verloren voorwerpen (het personeel van de NMBS is alles behalve vriendelijk) en in Brugge pas naar de politie (die zijn heel vriendelijk). Niet in Brussel naar de politie omdat ik mijn portefeuille meer dan waarschijnlijk in Brugge kwijt geraakt ben en ik geen zin had om alles eventueel in het Frans te moeten uitleggen. Mijn ervaringen met onder meer de Post in Brussel hebben me dat wel geleerd.
Nadien allerlei dingen moeten heraanvragen: identiteitskaart (eerst pasfoto’s laten nemen), rijbewijs, sis-kaart, … De kans dat die nog opduikt bestaat maar ik ben nogal pessimistisch. Ik dacht eerst dat ik die gewoon kwijt was maar ik heb nog nooit in mijn leven een portefeuille kwijt gespeeld. Andere dingen wel, maar dat nog niet. Tot vandaag dus.
Ik heb ooit een collega gehad die beweerde dat diefstal erger is dan moord. Zo’n standpunt heb ik helemaal niet, maar mocht mijn portefeuille echt gestolen zijn, dan is het maar laag bij de grond. Veel zal die niet opbrengen: bankkaarten zijn vlug geblokkeerd en er zat ‘maar’ een briefje van € 20 zat er niet in. Ik wens het hoe dan ook geen mens toe.
update: daarnet kreeg ik een telefoontje van een beleefde medewerkster van de lijn. Mijn camera is terug gevonden! Toch nog iets goed vandaag.
. De stukjes die ik schrijf bevatten vaak uitvergrotingen van gedachten of momentopnames en zijn dus niet noodzakelijkerwijs allesoverheersende kenmerken van mijn persoonlijkheid. Hou er bovendien rekening mee dat een weblog ook zogenaamde fictieve waarheden kan bevatten en verhalen die in meer of mindere mate geromantiseerd zijn. Bezie het zoals een boek die op waargebeurde feiten is gebaseerd: het geeft ook niet het volledige beeld. Meningen zijn echter vrij, en dat geldt ook voor jouw mening over mij, zolang je maar blijft beseffen dat je beeldvorming gebaseerd is op heel weinig informatie, die daarenboven vaak nogal dubieus van aard is.






En straks nog een telefoontje dat ook je portefeuille terecht is. Ik hoop het van harte voor je.
Amai zeg, al die avonturen die jij beleeft.
Ik ben iig blij dat dat fototoestel toch al terug is.
Ik werkte vroeger in een grote instelling voor mensen met een handicap. Er was eens een feest met heel veel buitenstaanders. Die dag is mijn portefeuille er ook gestolen. Jaren later heeft een collega mijn paspoort opgegraven tijdens werken in de tuin. De rest is nooit meer voor de pinnen gekomen.
Het moet verschrikkelijk zijn ! En dat allemaal voor 20 euro ? Hopelijk vind iemand het en brengt het terug.
Ik ben hier een paar weken aan het bijlezen. Dit zou ik niet graag meemaken. Ik was verleden week al in paniek omdat ik mijn sis-kaart niet vond.
Het is goed nieuws dat je je camera terughebt.
Nogmaals : Flater toch!
Goed van je camera! Wat toch wel betekent dat er nog eerlijke mensen zijn.