Dingesdag

Ik heb bij momenten geen weet welke dag het vandaag is. Ik loop soms door het leven als een (halve) zombie - de wereld zou mogen vergaan en iedereen zou moord en brand kunnen schreeuwen zonder dat ik het merk. Overdreven natuurlijk. Er zijn echter van die periodes waar ik me opsluit in mezelf en met zo goed als geen mens contact heb. Zelfs op mooie zomerse dagen als deze. Soit, iedereen kent zijn zot.

Over Soit gesproken: de hype is nog niet helemaal gedaan. Om het bot uit te drukken: een stomme kloot rijd met veel te hoge snelheid tegen een boom en een deel van het land slaat massaal aan het snikken. Ik vind het weer een opgeklopt gedoe. Begrijp me niet verkeerd: ik wens het niemand toe maar behalve voor de familie en nabestaanden heb ik helemaal geen begrip voor al die ‘fans’ die plots massaal hysterisch beginnen te doen. Wentelen is een andermans verdriet, geilen op de dood van ‘beroemdheden’. Het is niet nieuw. Een mens mag de tv of radio niet aanzetten of je word er mee om de oren geslagen. Goed nieuws word eigenlijk zelden of nooit op dezelfde manier gebracht. Behalve misschien de overwinning van één of andere overbetaalde wielertoerist of tennisspeelster. Zo zit de wereld in elkaar zeker?

Het is vandaag moederdag. Een echte traditie is dat hier helemaal niet. Niet als de meeste feestdagen. Nee, ik hoef geen speciale dag om te herinneren wat moeders doen. En ik geef liever eens iets op een gewone dag: spontaan en zonder verplichting. Veel plezanter (naar mijn bescheiden mening toch).

Ik had daarnet een beetje een probleempje met mijn iPod: te weinig plaats zodat niet al de muziek op mijn computer kan overgezet worden. Dat is niet de eerste keer dat dit gebeurt maar wel de eerste keer sinds ik mijn iMac heb. Ik heb sindsdien toch al weer wat muziek gekocht. Hoewel ik al redelijk lang ‘op het internet surf’ heb ik me eigenlijk heel zelden bezig gehouden met het downloaden van muziek. Ik was eigenlijk nooit de mens die een grote muziekcollectie wil en toch lijkt het er wel een beetje van te komen. Geen grote rekken met duizenden cd’s zoals mijn pa vroeger meer dan 1000 lp’s had, maar het groeit toch langzaam aan. En dat terwijl ik eigenlijk niet echt de mens ben om veel te verzamelen. Ik kieper al vlug eens iets buiten (meestal geef ik iets weg) als ik tot de conclusie kom dat er te weinig plaats is om nog ‘deftig’ te kunnen leven.

Boeken koop ik dus ook niet bepaald massaal. Ook in tegenstelling tot mijn pa. Ja, ik doe veel om niet te worden zoals hem. Het lijkt haast een obsessie om niet te worden zoals hem. Behalve dat hij toch af en toe ene boek koopt, veel leest (zou ik eigenlijk ook moeten doen) probeert hij me af en toe eens warm te maken voor de boeken die hij koopt of zelf leest. Tegenwoordig onder het motto dat ik de op de trein kan lezen. Had ik nu een boek mee op de trein dan krijg ik het commentaar dat ik die boeken kapot maak door ze mee te nemen op de trein. Het is dan wel een boek die ik zelf betaalde maar hij had er toch commentaar op. Nu heb ik echter wel een (zinnige) reden om zijn boeken niet te (moeten) lezen: ze gaan toch kapot op de trein. Als dat geen goede reden is.