Flater het warhoofdige twijfelgeval
Er zijn van die vervelende uitgaven in het leven: je word ziek, moet naar de dokter met de daarbij horende kosten, je breekt iets of er gaat iets stuk en je verliest iets of het word gestolen. Ik ben dus mijn camera kwijt. Een vreemd verhaal waarbij ik uiteindelijk tot de conclusie gekomen ben dat het meer dan waarschijnlijk gepikt is. Ik heb een vermoeden wie het gedaan heeft maar heb geen enkel bewijs. Dus hou ik hier maar voor de rest mijn bakkes daarover. Kwaad ben ik eigenlijk nog steeds niet. Verdrietig daarentegen wel. Niet alleen voor die camera maar ook voor de bijna 300 foto’s die ma genomen had tijdens har reis naar de Bourgogne. Verwonderd ook dat iemand er plezier in heeft om iets te stelen dat op zich dan wel niet zo veel waarde heeft (al heeft die camera me toch - inclusief tas en geheugenkaart - bijna € 300 gekost). Geschokt was ik ook met de reactie van mijn nicht toen ik vertelde wat er gebeurt was. Haar reactie - ‘je geeft dat toch niet aan de deze?’ - vond ik wel heel grof. Ik leen mijn camera uit aan wie ik wil en had (en heb nog steeds) alle vertrouwen in mijn ma.
Nu ligt hier wel nog een batterijlader, een usb-kabel en een reserve batterij. Wat moet ik daar mee? Ik kan natuurlijk wel een camera kopen waar die batterij nog in past. Dat zou dan wel enkel de Canon Ixus 70 of 75 moeten zijn. Ik heb dus maar een 75 besteld bij deze site. Ik zal dus binnen enkele dagen weer ongeremd kunnen fotograferen. Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte.
Mijn eerste dag na het verlof viel niet echt mee. Omdat er veel collega’s met verlof geweest zijn/nog zijn mocht ik weer de rotzooi van anderen oplossen. Het werd dus een frustrerend dagje. Een mens word al eens ontmoedigd door de manier waarop sommige collega’s hun werk doen of moeilijk(er) werk naar anderen doorschuiven. Gelukkig was het weer goed zodat ik tijdens de middag wat van de zon kon genieten en ’s avonds gezellig zonder jas aan naar huis kon fietsen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst kon doen. Is mijn geheugen nu al zo slecht? 
Filed under: camera, domme Flater, fiets, fietsen, mijn leventje
Ik mag er niet aan denken dat ik mijn fototoestel kwijt zou zijn.
Als ik het goed begrijp is hij gestolen toen je ma hem meehad op vakantie? Wel vervelend voor haar.
Nooit leuk iets te verliezen of gepikt te worden. Gelukkig heb je binnen enkele dagen een nieuwe en kan je er weer op los trekken (= foto’s nemen, hé).
Vorig jaar was enkel April (te) goed, over de rest kunnen we zwijgen.
@ Linn: we zijn tot die conclusie gekomen op basis van wat verschillende personen die mee waren op die reis, ons verteld hebben. Verloren kan ook maar dat lijkt ons minder waarschijnlijk.
@ Mich: mei was nochtans ook warm. Ik herinner me de periode van 1 mei: het weer zoals we dat gisteren hadden.
We hebben verleden jaar natuurlijk ook nog goede dagen gehad, maar na april, geen lange periode zoals nu, bedoelde ik.
Dat zijn dingen die gebeuren maar plezant is anders natuurlijk. Hetzelfde met handtassen, gsm’s of kleding: het is allemaal vervangbaar maar toch. Ik kan’t geloven dat je je verdrietig voelde. Je denkt te weten wie de “dief” is maar je mag niks zeggen… frustrerend.
Kop op.
@ Mich: ik herinner me nochtans dat het goeie weer in mei redelijk lang duurde. Of is mijn geheugen zo slecht?
@ Margo: bedankt.