Zondag blogdag.

Het was een weekje met nogal wat irritante dingen. Al vind ik van mezelf dat ik niet bepaald een mens ben (geworden) die veel kan verdragen. Integendeel. Ik vond nochtans van mezelf dat ik vroeger redelijk veel kon verdragen. De ene dag is natuurlijk de andere niet. Vrijdag zat ik met een irritante kriebel in de keel, moest ik regelmatig hoesten, lekte mijn neus als een kapotte kraan en deed mijn kop pijn. Niet direct de meest idiale omstandigheid om te moeten werken met colllega’s die graag praten, spelen en lachen. Vooral als er een stuk of twee bijna de ganse dag zitten te lachen. Ik zweer je: ik heb een collega die op bepaalde dagen bijna constant zit te lachen. Het word op den duur heel vervelend. Dat een mens lacht is op zich niet irritant. Er zijn ergere dingen in de wereld. Veel erger. Maar iemand die, op haar werk nota bene, de tijd vind om de ganse dag te zitten lachen, vind ik wel vervelend. Niet alleen begin je vragen te stellen over de manier waarop ze haar werk doet en hoe goed ze nu eigenlijk door werkt, een mens krijgt er na een tijd toch de indruk dat ze eigenlijk helemaal niet door werkt. Dat is vooral vervelend als je weet dat we in de periode zijn beland waar we het moeilijkste werk hebben. Je probeert zelf zo goed mogelijk door te werken, zitten er daar een paar de plezante flauwerik uit te hangen. Vrijdag werden nog eens de elastieken uit gehaald. Blijkbaar een leuk tijdverdrijf op het bureau: naar elkaar schieten met elastieken. Kinderlijk en irritant. Gelukkig is nog niemand gekwetst geraakt. Je mocht zo eens een verdwaalde elastiek in je oog krijgen bijvoorbeeld. Leg dat maar eens uit. Ik vind mezelf ook al eens irritant. Flaters kunnen al eens grappig zijn, maar soms ook vervelend. Zo in gedachten verzonken zijn dat je vergeet uit te stappen in het juiste metrostation bijvoorbeeld. Vrijdag was het weer van dat. De trein stopte en plots besefte ik dat we reeds aan de Naamse Poort waren in plaats van Louiza. Aangezien de eerste trein voor mijn neus vertrok, heb ik maar een paar foto’s genomen. Ik was wel later op het werk dan mijn bedoeling was en dat vond ik dan weer vervelend. Het is uiteindelijk een heel vervelende dag geworden. Helaas is die hoest niet weg gegaan tijdens het weekend. Vervelend moment om ziek te zijn. Ik heb namelijk al maanden geleden een ticket besteld voor het concert van KT Tunstall en dat is nu dinsdag. Ik zou het nogal klote vinden om dat te moeten missen wegens ziekte. Ik heb trouwens helemaal geen zin om thuis te blijven. Deze week slechts twee dagen werken, dan een dagje verlof, weer twee dagen werken en dan een ganse week thuis. Ook vervelend is dat het een beetje mijn eigen schuld is: vorige zondag had ik de verwarming in mijn kamer uitgedaan en net nu hadden we een koude week. Vooral ’s nachts en ’s morgens. Ook een beetje de verkeerde keuze van kledij: de ene keer te licht gekleed, de andere dag dan weer te dik ingeduffeld. Ik vond de gepaste kledij niet. Hopelijk zijn die lichamelijke ongemakken vlug verdwenen. Gezond zijn is toch stukken aangenamer.

Niet iedereen vind dezelfde dingen irritant. Sommige mensen denken echter weinig na of vinden het zelfs kinderachtig als iets een ander kan irriteren. Vuilnis die op straat (of elders) rondslingert. Weinig mensen hebben dat graag maar toch kan je overal zwerfvuil vinden. Peuken op straat. Het is niet altijd evident om die weg te werpen maar er kunnen nu ook eenmaal niet overal vuilbakken staan.

Persoonlijk vind ik een stationair draaiende motor wel eens irritant kan zijn. Een auto of ander voertuig die minutenlang geparkeerd staat terwijl de motor blijft draaien kan al eens serieus op mijn zenuwen werken. Mensen die gras afrijden op een zondagavond, zo rond half acht vind ik eigenlijk ook niet echt gezellig.

Eigenlijk nog een geluk dat we een viervoeter op logement hebben. Die viervoeter doet namelijk graag lange wandelingen. Onder meer om haar blaas te legen natuurlijk maar ze ziet er niet tegenop om wandelingen van twee uur te doen. Helaas heb ik tijdens de week nog weinig tijd en energie om ’s avonds lange wandelingen te doen. Toch heb ik een paar keer wandelingen van een uur gedaan ’s avonds. Een mens (en hond) slaapt dan gelukkig wel goed, maar het is ’s anderdaags toch wel extra moeilijk om vroeg op te staan. Al moet ik wel zeggen dat ik tijdens zo’n wandeling wel helemaal tot rust kan komen. En af en toe heb ik ook nog eens de gelegenheid om mooie foto’s te nemen. Naar mijn bescheiden mening uiteraard.