Ditjes en datjes

Twee dagen heb ik nu de fiets genomen om naar het station te gaan. Tot mijn frustratie is mijn fysiek nogal achteruit gegaan. Meerdere weken met de bus in plaats van de fiets doen zich gelden. Het zal niet meer het geval zijn. Dan nog liever regen en wind. Ik ben natuurlijk geen 3×7 meer dus voel ik blijkbaar vlugger wanneer ik een tijdlang te weinig beweging heb gehad. De kilometerteller op mijn fiets staat nu op 3533 kilometer. Ik heb sinds begin februari ongeveer 300 kilometer gereden. Schandalig eigenlijk. Gisteren en vandaag toch al zo’n 25 kilometer. Nu het weer nog wat mee hebben en ik kan het weer langzaam opbouwen.

Een mens leest eigenlijk toch de vreemdste dingen over bewegen en sport. Ooit eens gelezen dat je minstens 1000 stappen moet doen om elke dag voldoende te bewegen. Dat doe ik meestal wel (al tel ik zelden het aantal stappen die ik doe). 1000 stappen is eigenlijk niet veel en voor mij zeker niet voldoende. Soms lees je dat je minstens een half uur moet bewegen per dag. Al is dat ook niet altijd even duidelijk. Afhankelijk van het artikel, krant of tijdschrift en de vermelde bronnen word soms ook een uur als minimum per dag aan geraden. Een half uurtje vind ik eigenlijk weinig. Gelukkig heb ik meestal meer beweging dan dat.

Deze morgen had ik een beetje pech: omdat ik er net iets te lang over deed om naar het station te rijden, had ik de trein gemist. De volgende was een half uur later en dat was niet bevorderlijk voor mijn humeur. Deze avond was het weer van dat: net op het perron om de trein te zien weg rijden. Dit keer was de metro de schuldige. Gelukkig moest ik niet lang wachten op de volgende. Ik heb me echter ’s morgens al meer kunnen boosmaken. Een trein om 5:58 en dan één om 6:01 en daarna pas de volgende trein een half uur later. Het was ooit anders. Nog niet zo lang geleden eigenlijk. Toen was de trein naar Schaarbeek 7 minuten later en stopte die nog niet in Denderleeuw. Nu moet ik echt voor 6 uur in het station zijn om een trein te halen. Het word me steeds moeilijker om daarin te slagen. Zelfs met de bus lukt het maar af en toe.

Ik luister, sinds ik mijn iMac heb, veel naar muziek op een andere manier. Vroeger had ik al vlug de neiging om een koptelefoon op te zetten. Geen idee waarom want zo luid speel ik muziek meestal niet. De luidsprekers van mijn iMac zijn dan wel van redelijk goeie kwaliteit, een echte geluidsinstallatie is het nu ook weer niet. Toch wil ik niet meer zo veel met een koptelefoon op zitten. Ik vermoed dat het eigenlijk niet zo’n goeie gewoonte is, ook al zet ik zelden muziek luid. Overdag durf ik dat wel nog te doen: vooral op de trein luister ik bijna elke dag naar mijn iPod. Maar éénmaal thuis heeft het eigenlijk geen zin om nog met een koptelefoon naar muziek te luisteren. Ik heb trouwens een beetje muziek aangeschaft via iTunes: Yazoo, The Human League, Ultravox, New Order, Joy Division, Meja … Niet direct veel liedjes maar wel genoeg om weer wat meer afwisseling te hebben. Tussen al dat ‘oud’ materiaal ook een nieuw geluid: Adele. Ontdekt toen ik een tijdje geleden per ongeluk op MTV belandde op één van die weinige keren dat ik nog de afstandsbediening van de tv in handen kreeg. Ik kijk nog steeds heel weinig tv. Toch in vergelijking met veel andere mensen. Niet nodig zeker?