Stokje

Oesje: krijg ik hier een stokje waarvan het onderwerp nogal moeilijk blijkt te zijn. ‘Wat voer jij overdag uit?’ Dat vraagt M-go aan mij. Ik werk aan de staat meid. Voor veel mensen al een contradicti in terminus. U vraagt echter dus zal ik een poging doen.

Vraag me niet naar studies of diploma’s: ondanks de vele broeken die ik versleet op de schoolbanken heb ik niet meer dan een getuigschrift lager middelbaar. Ik schaam me daar enorm voor (en ook voor de manier waarop ik het middelbaar tot een slecht einde bracht). Niet alles is mijn schuld maar ik kon er toch meer van terecht gebracht hebben. Het was al een half mirakel dat ik überhaupt nog aan een job geraakt ben.

Tegenwoordig ben ik administratief medewerker. Vroeger heette dat klerk. Dat paste een stuk beter bij mijn achternaam. Het is een job zonder veel toekomstperspectief maar ik heb het dan ook aangenomen om niet in complete armoede te verzeilen. Stempelen is (behalve moeten aankloppen bij het OCMW) zowat het laagste dat een mens toe kan vervallen. Daar ben ik gelukkig al jaren niet meer in terecht gekomen.

Ik werk nu dus al jaren bij de RVA. Eerst in de dienst tijdelijke werkloosheid maar al vlug verhuisde ik naar de administratie en dan, na een kleine pauze, belande ik in de dienst toelaatbaarheid. Na wat problemen belande ik in de dienst verificatie. Daar ben ik nog steeds, zij het, opnieuw na problemen nu wel in Brussel in plaats van Brugge. Het heeft dus een paar keer niet veel gescheeld of ik werkte helemaal niet meer.

De dienst verificatie is vooral de dienst die controleert of een werkloze (of andere gerechtigden) op een correcte manier uitbetaald worden. De RVA betaald namelijk niet zelf werklozen uit. Dat doen de vakbonden en het HVW. Een regeling die stamt van de vorige eeuw en nog steeds van toepassing is. Dat is tegenwoordig, sinds de afschaffing van de stempelcontrole, meestal een monotone job geworden. Gelukkig moet een mens toch nog af en toe eens zijn hersens gebruiken en worden nog steeds niet iedereen correct uitbetaald. Het gebeurt al eens dat een werkloze (of iemand die deeltijds werkt of tewerkgesteld is via een activeringsprogramma en een extra premie krijgen om zo het minimum inkomen te hebben) te veel, te weinig of zelfs uitbetaald word terwijl de persoon in kwestie helemaal geen recht heeft. Die gevallen kunnen door de vakbonden betwist worden. Wanneer ze echter ongelijk hebben, moeten de teveel betaalde of ten onrechte betaalde bedragen terug gevorderd worden of moet de betrokkene een bijpassing krijgen.

Hoe gaat dat nu in zijn werk? Wij krijgen van de uitbetalingsinstelling van elke maand die uitbetaald is, de documenten die de werkloze indiende. Aan de hand van die documenten en de elektronische betaalgegevens van de uitbetalingsinstellingen, controleren we of de betrokkene correct is uitbetaald. De documenten worden ons bezorgt in kartonnen dozen, alfabetisch gerangschikt. Elke verificateur krijgt van onze chef (diensthoofd – we hebben er tegenwoordig nog 2) een doos toegewezen. Enkel de gevallen waar mijn code bij staat kan ik afhandelen. Zo weet het diensthoofd waar welke gevallen te vinden zijn. Vroeger gebeurde dat niet en was het elke maand zoeken naar openstaande gevallen. Eenmaal je een doos toegewezen hebt gekregen, krijg je automatisch het rijksregisternummer van de eerste van je doos. Tegenwoordig zijn veel dingen geautomatiseerd maar dat wil niet zeggen dat er niets meer te controleren valt. We moeten nog steeds na zien of alle documenten op de juiste manier zijn ingevuld. Is dat niet zo, of ontbreken er documenten, dan kan de betaling niet goedgekeurd worden. Het is misschien vreemd, maar toch worden relatief veel betalingen niet goedgekeurd. Meestal slechts gedeeltelijk maar soms ook volledig.

Het werk is niet bepaald het meest interessante dat een mens kan doen. Ik heb in Brussel al heel wat collega’s zien komen en gaan. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen en meestal probeer ik ook echt door te werken en het werk te doen dat van mij verwacht word. Niet meer en niet minder. Vroeger deed ik al eens meer maar daar ben ik in veranderd. Na de laatste problemen in Brugge ben ik tot de conclussie gekomen dat het niet helpt om meer te doen dan van je verwacht word, als er collega’s zijn die je buiten willen. Ik doe mijn werk ook meestal niet echt met veel plezier. Het plezier komt vooral van de wedde die toch niet slecht is en het geen een mens met dat geld kan doen. Het is altijd beter dan werkloos te zijn. De verplaatsing naar en van het werk duurt ongeveer 4 uur in totaal. Aangezien ik ongeveer 8 uur op het werk vertoef (inclusief middagpauze) duren mijn ‘dagen’ minstens 12 uur. Ik ben daar meer dan waarschijnlijk niet de enige in.

Wie mag ik nu verbleiden met dit stokje? Misschien is dit wel iets voor Sandrissimo, Niterurs en Dominiek. Benieuwd wie dit stokje wil aan nemen.