De week in foto.

Een van de redenen waarom ik ooit een digitaal camera gekocht heb was om hier om mijn blog foto’s te kunnen plaatsen zonder dat ik daarvoor eerst het internet moest voor afschuimen en me later ongerust moest maken of het wel mocht dat ik bepaalde foto’s hier plaatste. Dat dit af en toe toch een beetje uit de hand zou lopen had ik eigenlijk niet gedacht. Ook niet dat ik dat ding bijna dagelijks zou mee nemen. Het is eraan te zien: er zit al wat slijtage op.

Dingen gezien die me opvielen? Ja. Wat dacht je van dit bijvoorbeeld. Ben ik de enige die vind dat dit er nogal gevaarlijk uitziet. Gelukkig was de weg breed genoeg en stonden er geen tegenliggers om dat gevaarte te blokkeren. Vreemd genoeg was er helemaal geen begeleiding mee. Nochtans is dat bij wet verplicht. Gelukkig is er niets verkeerd gebeurd met dit transport. Eigenlijk zie ik wel meer van dat soort transporten. Vooral afgewerkte trams die vanuit de firma Bombardier richting kust of Brussel vertrekken. Die zijn echter wel altijd op de juiste wijze begeleid. Toch geven ook dat soort transporten wel eens problemen. Zijn de wegen eigenlijk wel voorzien voor dat soort mastodonten?

Dinsdag voelde het een beetje alsof ik rond liep in één van de boeken van Isaac Asimov. Meer bepaald in het boek ‘Stalen holen‘. Voor wie dit niet kent: in dat boek schets Asimov een aarde van de toekomst waarin de mensen zich verschuilen in grote ondergrondse steden (of stalen holen). Ze gebruiken een soort ‘bewegend trotoir’ om zich te verplaatsen. Daaraan moest ik denken toen ik dinsdag van het pré-metrostation in Broukère naar het metrostation ging. Eigenlijk is dat gewoon een roltrap die horizontaal gemonteerd is. Dit is trouwens niet de enige in Brussel. Of het nu ook echt het systeem is dat Asimov in gedachten had toen hij dat boek schreef in 1954 is een andere kwestie. Dit systeem in Brussel is trouwens niet nieuw. Toch niet volgens dit artikel. Het is er eigenlijk wel aan te zien dat het niet meer recent is. Het is wel een extra attractie voor de onwetende ‘toerist’ als ik.

Wie veel onderweg is, ziet al eens iets op straat. Veel troep, helaas. Ook mooie dingen en af en toe eens iets bizaars. Het leven is soms even vreemd als een sketch van Monte Python. Wat bijvoorbeeld te denken als je op een vroege morgen een paar schoenen op een vensterbank ziet. Kinderschoenen dan nog. Vraag me niet hoe iemand dat kan vergeten. Aangezien dit paar op een vensterbank van een hotel stonden vermoed ik dat een opgejaagde moeder, op vakantie in Brussel, nog vlug iets wilde uithalen uit haar koffer en de schoentjes maar op het vensterbank gezet heeft zodat ze gemakkelijker kon zoeken. Toen ze alles terug stopte, heeft ze die vergeten. Misschien kwam net de taxi aan?

Wat doe je als je wil tekenen, je zit op de trein en je heb wel een balpen bij maar geen papier. Veel mensen doen dan niets maar er zijn er ook die beginnen te tekenen op het ‘meubileur’ van de NMBS. Het resultaat kan dan door de reizigers van de trein ‘bewonderd’ worden. Of gefotografeerd. Hoe lang dit soort tekeningen blijven, weet ik niet. Het zal niet plezant zijn voor het personeel van de NMBS om zoiets te moeten reinigen. Maar het is wel leuker dan de meeste graffiti die men overal tegen komt. Naar mijn bescheiden mening uiteraard.