Samengeraapte flaters

Ik was hier begonnen met een schrijfsel naar aanleiding van iets dat ik gelezen had op een andere blog. Gisteren mee begonnen maar opgeslagen voor later want ik had niet direct de juiste toon gevonden voor wat men in het Engels ‘a blogentrie’ of ‘a post’ noemen. In het Nederlands heet dat blijkbaar een bericht. Artikel zou misschien ook geen slecht woord zijn, gezever is hier op deze blog ook van toepassing.

Ik had het, naar aanleiding van een bericht op een andere blog over identiteitsdiefstal op het internet en de gevaren van bloggen eigenlijk over het al dan niet schrijven over je eigen leven. Je privé-zaken ‘te grabbel gooien op het internet’. Ik schrijf hier inderdaad nogal veel over mezelf. De narcist in mij blijkt springlevend te zijn. Vorige week kreeg ik echter plots de opmerking dat ik hier te veel schrijf. Dat zou wel eens gevaarlijk kunnen zijn: wie weet wie dit allemaal leest en welke schade zou dat allemaal niet kunnen aanrichten. Er zit wel een waarheid in. Iedereen kan dit hier lezen en het kan best zijn dat mensen zijn die me herkennen aan de hand van de dingen die hier geschreven staan. Anderzijds vraag ik me af wat er erger is: hetgeen ik hier schrijf of hetgeen sommigen over anderen roddelen. Want dat bestaat al veel langer en heeft op zijn minst evenveel kwaad berokkend. Geen idee of ik hier nu echt te veel schrijf. Zoals in de disclaimer staat is niet alles wat ik hier schrijf reëel – er zit ook fictie tussen en daarmee bedoel ik niet alleen de verhaaltjes van Tuurke. Dit blog is echter ook een manier om, zoals een heel goede vriendin van me zo plastisch uit drukt, te kunnen ventileren. Het is een uitlaatklep dat me in staat stelt om eens wat stoom af te laten. Er zullen hier dus dingen staan die niet iedereen kan waarderen. Maar ik kan nooit iets schrijven waar iedereen zich in zal vinden. Zo zit de wereld niet in elkaar. In de ideale wereld zou dat wel kunnen maar dit is de ideale wereld niet.

Ideaal is mijn leefomgeving ook niet. Het kan erger maar af en toe erger ik me (een beetje). Zo heb ik af en toe wat plaatsgebrek en soms verval ik in luiheid tot ik me te veel begin te ergeren aan mijn eigen luiheid. Na drie dagen verlof zijn één van de vele dingen die ik had kunnen en moeten doen, maar dus niet gedaan heb een boekenkast bestellen bij Ikea. Het ware natuurlijk ook een idee om zelf naar de Ikea te gaan en dat daar te kopen maar ik had in de drie dagen verlof niet de beschikking over de auto. Bestellen gaat ook maar helaas zijn ze bij Ikea nog niet zo ver dat je dit via internet kan doen. Telefonisch wel. Maar daarvoor was ik dus te lui. Ik heb ondertussen wel al weer wat plaats gemaakt voor de groeiende collectie stripverhalen door een pak tijdschriften in mijn boekenkast te halen. Die zaten daar eigenlijk alleen maar stof te verzamelen. Die tijdschriften mogen naar de papiercontainer. Tenzij er iemand interresse heeft voor tijdschriften over Star Trek en Farscape – twee sciencefiction reeksen die nu toch al een tijdje niet meer op tv vertoond zijn. Ik denk echter niet dat ik er nog een fan mee kan plezieren. Alhoewel, een mens weet natuurlijk nooit. Mocht u, lezer, wel interesse hebben, dan mag je dat gerust laten weten. Liefste zo vlug mogelijk want ik heb geen zin om die tijdschriften hier nog lang te houden.

Ik kreeg al een paar keer een uitnodiging om deel te nemen aan iets dat MeetYourMessenger heet. Nu ben ik niet iemand die nooit aan iets wil mee doen (ik heb deze morgen mijn bescheiden inbreng gedaan in een kom-op-tegen-kanker-actie, maar dat geheel terzijde) maar die site MeetYourMessenger.nl schrikt me een beetje af. Ik ben eigenlijk geen groot chatter en gebruik messenger maar zelden. Vreemd genoeg gaat het op deze site over gebruikers van Messenger in Nederland. Daar woon ik naar mijn weten (nog) niet. Jammer voor die vriendelijke mensen die me uitnodigden maar ik zal daar toch niet op in gaan.

Over Nederland gesproken: op een bepaalde site stond te lezen dat je ten voordele van Unicef witte smurfen kon kopen via internet. Witte smurfen? Ja, die kan je dan zelf versieren naar je eigen fantasie. Dat leek me wel plezant. Plus: het is dan nog voor een goed doel. Helaas blijken die witte smurfen enkel te koop op de Nederlandse afdeling van Unicef (op de Belgische versie van de website staan die Smurfen nergens te vinden) en ze worden enkel in Nederland geleverd. Waren die Smurfen niet van origine een Belgische creatie? Of zijn wij Belgen niet te vinden voor dat soort goede doelen?

Zo het niet tijd worden om nog eens naar de bioscoop te gaan? Lang geleden – voor mij toch. Dus heb ik eens een kijkje genomen naar de trailers op een bepaalde site en daar stond wel wat tussen dat me leuk leek. Nu maar hopen dat die films ook hier te zien zijn in de cinema. Deze trailer toont niet veel maar maakt me wel nieuwsgierig. Ik bedoel dat het weinig toont van de film maar dat is geen slechte zaak. Sommige trailers tonen helaas nogal veel van een bepaalde film en dat is bij momenten jammer. Vooral als blijkt dat de beste stukken van de film in de trailer zaten. Nu zijn trailers vooral bedoeld om mensen warm te maken voor een film maar echt creatieve mensen kennen de kunst om trailers te maken voor films zonder daar iets van de film zelf in te stoppen.

Deze trailer bevat wel scenes uit de desbetreffende film. Toch had die film direct mijn interesse. Het lijkt me een intrigerende film. Niet de eerste film/serie met deze titel maar wel een aparte film.

Apart is ook deze Chinese film. Een vleugje sciencefiction en humor in deze trailer van een toch wel een beetje bizarre film. Tussen de vele Amerikaanse producties valt zo’n film wel op. Veel minder voorspelbaar dan deze, deze, deze of deze billenkletsers. Vooral de laatste lijkt me geen aanrader. Naar mijn bescheiden mening uiteraard.