Regina Spektor

Regina Spektor (Russisch: Регина Спектор) (Moskou, 18 februari 1980) is een Russisch-Amerikaans singer-songwriter en pianiste. Spektor werd geboren in Moskou. Tijdens de Perestrojka werd het Joodse burgers toegestaan te emigreren, en zij verhuisde op negenjarige leeftijd met haar ouders naar The Bronx in New York. In de toenmalige Sovjet-Unie had Spektor al vanaf haar zesde klassieke pianolessen gekregen, en daar ging ze in New York mee door. Hoewel ze altijd al liedjes verzon, kreeg ze pas echt interesse in het schrijven van liedjes tijdens een reis naar Israël in haar tienertijd. Haar liedjes trokken de aandacht van de andere kinderen en ze realiseerde zich dat ze talent had. Tijdens deze reis werd ze ook voor het eerst blootgesteld aan muziek van andere singer-songwriters, zoals Ani DiFranco en Joni Mitchell, die haar inspireerden tot het maken van haar eigen songs. In 2001 bracht Spektor haar eerste album, 11:11 in eigen beheer uit. Een jaar later volgde Songs en in 2004 was daar Soviet Kitsch, dat in eerste instantie in eigen beheer werd uitgebracht, maar later werd opgepikt door platenmaatschappij Sire, die het opnieuw uitbracht. In 2006 kwam Begin to Hope uit, haar eerste door Sire geproduceerde album. In tegenstelling tot de meeste singer-songwriters zijn Spektor’s teksten niet autobiografisch van aard, maar gebaseerd op verhalen die ontspringen aan haar fantasie. Ze zijn doorspekt met intellectuele en literaire referenties, zoals een parafrase van Madame de Pompadour in Après Moi. Haar muziek kent invloeden van klassieke muziek, folk, Russische volksmuziek en hiphop. In haar vroege werk zijn ook invloeden van jazz en blues te horen. Spektor’s stijl is enigszins ongewoon. Ze beatboxt midden in gevoelige ballads (Chemo Limo), slaat met een stok op een stoel bij wijze van percussie (Poor Little Rich Boy) en kan hele coupletten vullen met een enkele lettergreep die ze veelvuldig herhaalt (Carbon Monoxide). Ook maakt ze graag rare geluiden, zoals in het nummer (Lounge). Ze tuit haar lippen waardoor er trilling in het geluid ontstaat. Dit doet ze midden in het nummer, terwijl het een vrij gevoelige ballad is. In 2006 brengt ze het nummer Fidelity uit op single. Haar nummer Us wordt in 2007 in een reclame van KPN gebruikt en in 2008 zong ze de soundtrack van De Kronieken Van Narnia: Prins Caspian: “The Call”. In 2008 werkten zij en andere bekende artiesten aan het album Songs for Tibet, een steunbetuiging aan Tibet en dalai lama Tenzin Gyatso. Songs for Tibet verscheen tegelijkertijd met de Olympische Zomerspelen 2008 in de Volksrepubliek China waarvan de opening op 8 augustus plaatsvond: het album werd namelijk op 5 augustus uitgebracht via iTunes en vanaf 12 augustus via muziekwinkels overal ter wereld. Op 12 mei 2009 is bekend geworden dat 22 juni 2009 een nieuw album verschijnt met de naam Far, dat voorafgaat aan de verschijning van de singles Laughing With and Blue Lips. (bron: Wikipedia)

Ik hoorde deze dame voor het eerst toen ik nog naar radio luisterde. Radio 1 was dat toen. Ondertussen heb ik toch al wat liedjes op mijn computer staan – gekocht natuurlijk. Onder meer onderstaande uit haar laatste cd.

Een blogdingestje

Dit is een stukje tekst op een blog. Meer nog: dit is een stukje tekst op een blog. Goed hé.

Ik zou niet meer weten wanneer ik hier voor het laatst nog iets schreef (eigenlijk wel want dat is poepgemakkelijk om terug te vinden). Het vorige stukje dat ik hier plaatste op deze blog was niet bepaald literatuur. Nu ik er over nadenk (o mijn kop doet pijn): geen van de 654 vorige stukjes waren literatuur. Dit is geen literaire blog, mijn naam is niet Shakespiere en ook niet Hugo Clows. Maar dat wisten jullie al langer. Ik zal ook nooit literatuur kunnen schrijven, ook al las ik honderden literataire werken. Ja, ik probeer dat toch te lezen. Ik koop ze zelfs. Mijn laatste aanwinst is ‘De eenzaamheid vande priemgetallen’. Geen idee waarom ik die gekocht heb. Ik zal het misschien weten als ik het boek heb uitgelezen. Ik zal dan ook misschien kunnen beamen dat al het goeie dat ik tot nu toe over dat boek gelezen heb, voor mij ook geld. Gisteren gekocht in de Fnac (boe, sluikreclame op mijn blog). Vader, da man, wilde een boek. Het derde van diene dooie wiens boeken nu in de belangstelling staan. Ben ik blij niet Stieg Larsson te heetten. Soit, vader da man had deel één en deel twee van wat nu het ‘Millennium Trilogie’ genoemd worden. Twee boeken vormen echter geen triologie dus wilde hij nummer drie erbij zonder zich moe te maken. Dus zond hij mij erop uit. Ik ga echter niet graag enkel en alleen voor hem boodschappen doen. Dus heb ik een boek of twee voor mezelf mee gebracht. Ik had namelijk nog € 30 op mijn kaart te goed. Eerst zag is het boek van Paolo Giodano liggen. Dat was daags voordien toevallig een onderwerp geweest in de Canvaskak Canvaskrak – u weet wel, de gespecialiseerde kwis bedacht en gepresenteerd door de kwisspecialist van de VRT. Ik had al van dat boek gehoord en gelezen. Op andere blogs want ik lees zo af en toe ook echt andere blogs. Ik lees niet alleen boeken en verdoe mijn tijd ook niet enkel met domme spelletjes op het internet. Maar dat geheel terzijde. Het tweede boek was weer fantasie. Ik kon het niet laten. Neil Gailman was me bekend maar tot nu toe had ik enkel één film naar zijn boeken gezien maar nog niets gelezen. Ik ben benieuwd of de man zijn reputatie verdiend. U zal het misschien hier lezen, misschien ook niet. Niet alleen ben ik geen literair schrijven maar ik ben ook geen criticus. Kritiek geven kan iedereen maar dat ook op een literair verantwoorde manier doen, is een andere kwestie. De boeken neem ik mee om te lezen op te trein. Hier ten huize ben ik nog steeds redelijk in de ban van Facebook. Ja, het blijft aanhouden. Mafiawars word opgevolgd door Street Racing, Farmville, Piratenspelletjes, Bejeweld enzoverder. Er lijkt geen einde aan te komen.  Ik doe nog minder mijn bakkes open thuis. Wreed sociaal word een mens daarvan. Iemand hier die ook op Facebook zit? Laat het eens weten. Ik stuur je wel een kadootje. Een virtueel uiteraard. Weet jullie eigenlijk waarom ik ooit aan Facebook begonnen ben? Vanwege een Noors zangeresje die daar ook op te vinden was. Lene Marlin. Ben ik gek of wat?

dom

Ik ben geen expert en het is heel lang geleden dat ik nog een bijbel in de hand nam maar ik weet toch zeker dat dit artikel een fout bevat. ‘Stukjes van de beenderen werden uit de sarcofaag verwijderd en verder onderzoek toonde aan dat ze toebehoren aan een man die in de eerste en het eerste deel van de tweede eeuw leefde.’ Ik dacht dat de apostelen hier rondliepen in de eerste eeuw en niet in de tweede of werden die allemaal meer dan 100 jaar oud? Kwamen ze misschien ook terug na hun dood zoals Christus. Het zal we weer één van mysteries zijn zeker?

Wegsmeltende flatergedachten in de zomerse zonneschijn

Hoe gaat? Ik kan jullie mijn standaard antwoord geven: goed. Al zou je het niet echt merken als je mijn blog leest ben ik eigenlijk niet iemand die graag loopt te klagen, zeker niet nu de zomer eindelijk in het land is.  Het moment van braderieën en barbecues, openluchtfestivals en andere festiviteiten. Het is allemaal aan me voorbij gegaan. Ik ben enkel buiten geweest om met de hond van mijn nicht zus te gaan wandelen. Voor de rest heb ik me aan de computer gezet, heel veel geslapen en nog minder gegeten dan gewoonlijk als het zo warm is. Geen tonnen roomijs of frisco’s. Nee, appelsap en beschuit. Een ontstelde maag, veroorzaakt door te veel cola. Zenuwen hebben ook een rol gespeeld. Ik ga tegenwoordig weer wreed tegen mijn goesting naar het werk. Ik ga er geen woorden aan vuil maken behalve dat ik me weer heb laten doen en ik twee dove kwartels als chef heb. Nu zit ik hier warme thee te drinken. What can I say?

Ik ga ook weinig mogelijk woorden verspelen aan dat ene feit die het nieuws overheerste. Mijn eerste gedachte was nogal cynisch: ’schone zuivering’. Een persoon minder op deze aardkloot waar de bloedzuigers genaamd paparazzi niet meer van zullen profiteren, weer een dwaze mens minder die zich een levensstijl aanmeet die ver boven zijn inkomsten ligt. Dat soort mensen hebben de crisis veroorzaakt.  Raar toch dat de dood van die mens zo alle nieuwsberichten overheerste terwijl de meeste mensen hem toch maar als iets raars beschouwden. Het kan natuurlijk enkel maar in Amerika. Gelukkig kan het tot nu toe enkel maar in Amerika. Om nog maar te zwijgen over al die mensen die staan te treuren voor iemand die ze eigenlijk niet kenden.

Ik zal u eens iets heel eerlijk vertellen. Iets waarvoor sommigen me misschien zullen verachten of me naar een psychiater sturen die me dan allerlei rotzooi kan voorschrijven. Ik heb de laatste dagen plannen zitten maken. Niet om te leven maar om te sterven. Het is iets dat af en toe terug komt, sinds ik een jaar of zeven was eigenlijk. Een van de redenen waarom ik me zo afzonder. Er is een onmetelijk hoge berg waar ik niet overheen kan en me zo’n slecht gevoel geeft dat ik niet meer verder wil. En dan las ik dat ander bericht en zag het verdriet die dat teweeg brengt. Dan word niet die enkele daad plots een onmetelijk hoge berg. Soit: ik zal dinsdag nog eens een poging doen om die twee ervan te overtuigen dat ik helemaal niet de persoon ben voor de job die ze me hebben opgedrongen. Me onder de trein smijten voor een rotjob lijkt me eigenlijk nogal idioot als ik daarmee mensen veel verdriet zou kunnen geven. Am I making sense here?

Morgen niet gaan werken. Niet dat ik thuis blijf maar ik volg eindelijk de gecertificeerde opleiding die jaren geleden met veel tamtam waren aangekondigd voor ambtenaren zoals ik. Examens volgen pas in september en zouden uit multiple-choice vragen bestaan. Daar heb ik eigenlijk geen probleem mee. Zolang de vragen maar deftig opgesteld zijn er niet vol strikvragen zitten, zie ik dat wel zitten. Morgen dus de laatste les. Het ging tot nu toe redelijk vlot maar met een lesgever die van origine Nederlander is, is het niet verwonderlijk dat het vlot gaat. Die mensen zijn nu eenmaal vlot in de omgang. Veel vlotter dan stugge Vlamingen zoals ik. Maar ik ben eigenlijk een tikkeltje communicatie-gestoord. Zo is me ooit verteld. Zal wel voor weinigen een verrassing zijn. Gelukkig ben ik nog niet zo wacko dat ik me laat rondleiden in een rolstoel en constant een masker voor mijn smoel heb.

Als u me nu wilt verontschuldigen dan ga ik nog wat virtuele knuffels, glimlachen en zoenen uitdelen op Facebook. En andere dingen. Een mens kan zich met nuttigere dingen bezig houden maar daar heb ik nu geen zin meer in.

Lisa Ekdahl

Lisa EKDAHL (chanteuse), originally taken and uploaded by startinghere71.

Het is nog maar zelden gebeurt dat ik hier langer dan een week niets geschreven heb. Dat ik het bloggen wat op de achtergrond heb gehouden omdat ik nu vooral met Facebook bezig ben, is niet helemaal juist. Al had ik nooit verwacht dat Facebook zo’n verslaving zou worden – vooral dan de spelletjes die daar te vinden zijn maar ook de onderdelen waar je allerlei plezante dingen naar anderen kan zenden en de verschillende kwisjes.
Toch nog eens tijd maken om hier iets te schrijven. Met een foto natuurlijk, al is het niet eentje van mij. Gisteren was ik dus in de AB voor het concert van Lisa Ekdahl en band. Die band was niet bepaald groot: drie muzikanten. Maar het waren wel muzikanten met de hoofdletter M. Talentvolle mannen die alle drie meerdere instrumenten bespeelden en soms zelfs meer twee op het zelfde moment. Denk aan Bob Dylan die gitaar en mondharmonica speelt (of Bruce Springsteen) en dan heb je een beetje een idee tot wat die muzikanten in staat waren. Ook de dame in kwestie was meer dan de moeite waard: ze zong even mooi als op cd (wat ook niet elke artiest kan) en bracht al haar liedjes op een andere manier dan op de cd – herkenbaar maar toch anders. Ik heb me enorm geamuseerd – een echte aanrader mocht ze ooit nog eens in België of omstreken optreden.